Siyasal analiz ve strateji yeteneği son derece kıvrak bir seçmen kitlesinden bahsediyoruz.
Eğitim düzeyi de oldukça yüksek olan CHP’li seçmenin siyaset okuryazarlığı diğer Türkiye’nin seçmen ortalamasının üstünde.
O seçmen ki zamanında, iktidarın milletvekili sayısının anayasayı değiştirecek düzeye ulaşmaması için, yüzde 10 barajı sınırında olan HDP’ye yeteri kadar oy vermiş ve ideolojisiyle hiç örtüşmeyen bu partinin Meclis’e girebilmesini sağlamıştır. Üstelik böyle bir parti kararı yoktur; seçmen tamamen kendi öngörüsü ve siyasal zekasıyla hareket etmiştir.
Yine aynı seçmen, muhalefet bloğunu kuvvetlendirsin diye on binlerce imza toplayıp Vatan Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek’in 100 bin imza sınırını aşıp Cumhurbaşkanı adayı olabilmesini sağlamıştır.
Daha da önemlisi; o seçmen ki iktidarın değişmesini kesinlikle istemesine rağmen, Tayyip Erdoğan liderliğine yönelmiş 15 Temmuz darbe girişimine açıktan karşı çıkmıştır. ABD-Fetullahçı terör, istihbarat ve işgal örgütünün (FETÖ) siyasal iktidarın devrilmesi için CHP seçmeninden gelmesini umduğu desteği alamaması; bilakis CHP’li (Atatürkçü, ulusalcı, sosyal demokrat) vatandaşların ekseriyetinin, olası siyasal fırsatçılık arayışlarını daha baştan bertaraf edercesine, diğer vatandaşlarla birlikte darbe girişimine cepheden direnmesi FETÖ’nün (esasında ABD’nin) iç savaş planlarını altüst etmiştir. Üstelik CHP seçmeni, herhangi bir talimatla değil, bizzat kendi bilinçli sezgileriyle bu tavrı sergilemiştir.
Şimdi de CHP seçmeni, “simbiyotik” bir muhalefet görmek isteyen siyasal iktidarın da oldukça işine yarayacak şekilde, mutlak butlan kararı ile CHP’nin başına getirilmiş olan Kılıçdaroğlu’nu istemiyor.
CHP’nin bilinçli seçmen kitlesinin, Kılıçdaroğlu ve ekibinin bu şekilde yönetime getirildiği bir partiye oy vereceği düşünülemez.
Bu yüzden milyonlarca seçmen kitlesi, bu zorlu süreçte sonuna kadar dirayet göstermiş olan Özgür Özel’in ve onun başında olduğu Yeni Parti’nin yanında çok büyük bir heves ve coşkuyla yer alıyor.
Buraya kadar bir sorun yok.
Peki sonra ne olacak? Seçim süreci bitince CHP kaderine mi terk edilecek?
Kurtuluş Savaşı sıcaklığında Sivas Kongresi’nde Atatürk liderliğinde kurulmuş; Türk ulusal devletinin, cumhuriyetinin ve demokrasisinin kurucu devrimci örgütü olan CHP’nin -Ecevit sonrası DSP’de görüldüğü gibi- zaman zaman markasından yararlanılan, ideolojisinden tamamen arındırılmış, devrimci misyonu bitirilmiş bir yol geçen partisine dönüştürülmesine göz mü yumulacak?
Tamam, yargının tartışmalı “mutlak butlan” kararıyla genel başkanlığı düşürülmüş olan Özgür Özel liderliği, bu kararın sonuçlarını ortadan kaldırmak için her türlü mücadeleyi verdi.
Tamam, siyasal iktidarın erken-baskın seçim senaryolarına ve CHP’nin başına geçirilen Kılıçdaroğlu’nun “muğlak” kurultay takvimiyle başlayan oyalama stratejilerine karşı yeni bir parti kurmaktan başka çare kalmamıştı.
Nitekim büyük bir coşkuyla, hemen bütün CHP’lilerin desteğiyle adı da “Yeni Parti” olan bir parti kuruldu.
Ancak CHP tabanı, kurulan bu partinin geçici, konjonktürel, tamamen “mutlak butlan” kararı sürecinde iş gören; sonra aslına (CHP’ye) rücu edecek bir pratik yapılanma olduğunu varsayıyor.
İçinde hiçbir ideolojik çağrışım olmayan “Yeni Parti” adının seçilmesi bile partinin kalıcı bir yeni yapılanmadan ziyade konjonktürel zorunlulukla kurulduğunu göstermektedir.
Daha önce de CHP’nin ana gövdesinden türeyen partilerden kalıcı ve iddialı olanların hiçbiri ideolojik olarak renksiz, belirsiz olmamıştı. Örneğin Halkçı Parti (HP), Sosyal Demokrat Parti (SODEP), Demokratik Sol Parti (DSP) ve Sosyal Demokrat Halkçı Parti (SHP)…
İdeolojik ilkelere ve tartışmalara yaslanmayıp şahsi politik itirazlar veya liderlik rekabeti üzerinden, konjonktürel olarak CHP’den ayrılanların kurduğu partiler ise hiçbir zaman kalıcı olmamışlardır. Örneğin 2002’de İsmail Cem’in liderliğinde kurulan Yeni Türkiye Partisi; 2014’te Emine Ülker Tarhan’ın kurduğu Anadolu Partisi; 2020’de Öztürk Yılmaz’ın kurduğu Yenilik Partisi ve 2021 yılında Muharrem İnce’nin kurduğu Memleket Partisi…
Yeni Parti’nin durumu çok farklı. CHP’nin ana ideolojik eksenini temsil eden ve meşruiyetini büyük seçmen kitlesinden ve kazandığı siyasal zaferlerden alan bir kadronun mecburiyetten CHP yönetiminden ayrılması sonucunda kuruldu.
CHP yönetimini ve organlarını meşru sahiplerinin yeniden devralacağı umudunu besleyen cumhuriyetçiler, bu bunalımlı geçiş döneminde gerçek CHP’nin ikamesi olduğu için büyük bir coşkuyla destekliyorlar bu partiyi.
Yani CHP’li olarak, CHP kimliğiyle destekliyorlar.
O halde neden CHP’den istifa kampanyaları düzenleniyor, herkesin CHP’den ayrılması teşvik ediliyor?
CHP’nin 2 milyona yakın üyesi var. Bu üyelerden Yeni Parti’nin merkez ve il-ilçe organlarında görev alacakların dışındakilerin istifa etmesi için hiçbir neden yok.
Bilinçli her üye CHP kimliğiyle Yeni Parti’ye oy verecektir zaten.
Bunun ötesinde milyonlarca CHP’li son derece zekice oy verme yeteneğine sahiptir.
Yeni Parti’yi desteklemek, CHP’den ayrılmayı gerektirmiyor.
Öte yandan CHP, ulusal devletin varlığı açısından -elbette cumhuriyetçi demokrat devrimci niteliğiyle-en önemli sembol kurumsal yapılardan biridir. Ortadoğu’da ulusal devlet birikimini (yani Atatürk modelini) en önemli sorun olarak gören ABD’nin Ankara Büyükleçisi’nin sözleri hala tedavüldeyken CHP’lilerin bu tarihsel kaleyi terk edeceklerini düşünmüyorum.
İçinde bulunduğumuz bölgesel kaotik ortamda CHP’nin Atatürk’ün siyasal düşünceleriyle belirlenmiş olan tarihsel-kurumsal kimliğinin ve kişiliğinin korunması, Özgür Özel ekibinin iktidara gelmesinden daha büyük önem arz etmektedir.
Aslında ilki olmadan ikincisinin de gerçek anlamda olamayacağı açıktır.
Özgür Özel’in ve Yeni Parti yönetiminin çoğunluğunun da bu bilinçte olduğunu düşünüyorum.
Yeni Parti’nin olası seçim zaferi CHP’nin yeniden aslına, tarihsel dinamiklerine dönmesine vesile olacaksa; Atatürk’ün halk hükümeti ve cumhuriyetçi demokrasi ülküsüyle bütünleşmiş çağdaş demokratik sol ilkeler Türk siyasal hayatına ve siyasal-ekonomik sisteme yön vermeye başlayacaksa anlamlıdır.
