Çukurova’nın o meşhur sarı sıcaklarında ,22 Ağustos 1926’da Tarsus’un Sofular mahallesinde doğar büyük şair.
Çocukluğunda yaşadığı bir çok talihsiz olayın onun ruh halinde derin izler bıraktığı aşikar.Üç yaşında ayağını kırması,beş yaşında merdivenlerden yuvarlanması,ondört yaşında geçirdiği apandisit ameliyatı ve sonrasında geçirdiği kızamık sonucu kekeme kalması onda derin yaralar açar.
İlkokulu bitirdiği yıl annesi ve babası ayrılır.Tüm bu yaşananlar onu depresif ve içine kapalı bir çocuk yapar.
Anne ve babasının edebiyat sevgisi ona da sirayet etmiştir.Özellikle annesinin Faruk Nafiz Çamlıbel’e olan büyük hayranlığı şiir hayatında çok belirleyici olmuştur.Hatta şairin fotoğrafını duvara asan annesi için babasının “evin 2.adamı” diye söz etmesi onu çok etkilemiştir.
14 yaşında yazmaya başlar ve 17 yaşında yazdığı bir şiir “Yedigün” dergisinde yayımlanır.
Uzun yıllar bankacılık yapan şair mesleğinin 30.yılında emekli olur.
Şiir hayatına 1940 yılında “Yedigün Şairleri” arasında başlar.Çoğunlukla aşk,ayrılık,hayatın boşluğu ve ölüm temaları üzerine yazar.
Şiirleri otobiyografiktir.Sevdiği kadınların isimlerini şiirlerinde açıkça deşifre eder.Mesela “Ben bir Ayten’dir tutturmuşum”dizesiyle başlayan AYTEN şiiri en popüler olanlardandır.
“Hayatımdan şairliğimi alıp çıkarırsanız geriye hiçbir şey kalmaz” diyen şair 1960 yılında kendi yayınevini kurar.Ardından “YERGİ” adlı mizah dergisini çıkarır.
Melankolik bir hayatın içinde bir çok kez intihar girişiminde bulunan şair ,eşi ve oğlunu da buhrana sürükler.Bu dönemde oğlu Vedat’ın acı haberiyle sarsılır şair.17 yaşındaki Vedat Galata kulesinden atlar.Babasına bıraktığı notta “Baba öyle intihar edilmez,böyle edilir.” der.Bu sadece bir sitem değil,babasına verdiği büyük bir cezadır esasında ve sonrasında da şair iflah olmaz.
Bu intihar şairin psikolojisini iyiden iyiye bozar.Yönü artık tamamıyle ölüm ve acı temalarına döner.İsmine nazaran artık yaşamdan ümidini kesmiş bir şairdir artık.
“Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın” sözleriyle başlayan şiiri ,bir çok kişi için bir aşk şiiri olarak düşünülse de esasında yitip giden oğlu Vedat için yazılmıştır.
Usta şair şairlik hayatını 5 kısıma ayırır.
UYANIŞ,ARAYIŞ,ÇALKALANIŞ,KAYNAYIŞ ve DURULUŞ.
İlk şiir kitabı olan “İNSANOĞLU” 1947’de yayımlanır.
50 yaşındayken 50 kitabı olan şair yeteri kadar yazamadığını söylemiştir.
Ümit Yaşar şiir yazma şeklini şöyle ifade eder.
“Çok süratli yazarım ve bitirince de üstünde asla oynamam” der.Dili yalın ,lirik ve içtendir.Açık ve kolay anlaşılır.
Hüznün ve aşkın şairi olarak anılan şair 1956 yılında ANAHTAR dergisine verdiği bir röportajda kendisini “Aşkı tatmamış bir aşk şairi” olarak tarif eder.”Ben aşkı yaşamıyorum,onu arıyorum” der.
“Şair olmasaydınız ne olurdunuz?” sorusuna “Kahrolurdum” diyecek kadar şiirle aşk yaşayan bir adamdır o.
Kimilerine göre yalnız bir şairdir Ümit YAŞAR…Hiç bir akıma uymamış,kendi tarzını yaratmış bir şairdir.Özellikle kadınlar ilham kaynağıydı.O; aşkın,ölümün ve İstanbul’un şairiydi.Ümit Yaşar içinse hayatı bir şiirdi…
Şairin dizeleri onlarca şarkıya da söz oldu.Bunlardan en bilinenlerini şöyle sıralayabiliriz.
Biraz kül biraz duman,İspanyol meyhanesi,beni unutma,bir gece ansızın gelebilirim,ağla gitar,yollarımız burada ayrılıyor,beyaz güvercin,apansız uyanırsan gecenin bir yerinde,beni kör kuyularda merdivensiz bırakın,bir ateşim yanarım külüm yok dumanım yok,bir kere bakanlar unutur derdi günahı,bir gün gelir de unuturmuş insan en meşhur olan güftelerindendir.
Bazı şiirleri
İngilizce,Fransızca,Rusça,Yunanca,Almanca,Bulgarca,İtalyanca ve Arapça’ya çevrilmiş ve çeşitli antolojilerde de yayımlanmıştır.
“Unutma ki insan sevebildiği kadar insandır” diyen büyük şair 1984 yılında geçirdiği bir kalp krizi sonucu hayata veda eder.Şiirle ve acılarla geçen yaşamı bu kez kendiliğinden sona erivermiştir.
Bu topraklardan bir Ümit Yaşar OĞUZCAN geçti ve iyi ki buralardan geçti…
