Deniz…
Yalnızca bir su kütlesi değil, aynı zamanda yaşamın başladığı, her nefesimizin izini taşıyan bir hafıza alanıdır. Ancak bugün, o derin ve kadim hafızada yankılanan sessiz bir çığlık var: hayalet ağlar.
Hayalet ağlar, terk edilmiş, kaybolmuş ya da atılmış balıkçı ağlarıdır. Deniz tabanında görünmeden sürüklenirler. Balık, kaplumbağa, yunus, fok ve hatta kuş gibi birçok canlı bu görünmez tuzaklara takılır, yaşamını kaybeder. Bu ağlar sadece canlıları değil, denizin ekolojik dengesini ve oksijen döngüsünü de tehdit eder. Bugün okyanuslardaki plastik kirliliğinin yaklaşık yüzde kırk altısını yalnızca bu ağlar oluşturmaktadır.
Peki bu kadar ölümcül bir tehdidin denizde sessizce yol almasına neden göz yumuyoruz?
Aslında hayalet ağlar, sadece fiziksel değil, kültürel bir sorundur. “Kullan-at” zihniyetinin denizlerdeki izdüşümüdür. Toplumların doğayla olan bağının kopukluğunu, sürdürülebilirlikten uzak üretim ve tüketim anlayışını temsil eder.
İşte tam da bu noktada mavi ekonomi devreye girer.
Mavi ekonomi, denizlerin yalnızca ekonomik değil, ekolojik ve toplumsal değerlerini de gözeten bir kalkınma modelidir. Bu model, hayalet ağların toplanması, geri dönüştürülmesi, denizcilik faaliyetlerinde sürdürülebilirliğin esas alınması ve deniz ekosistemlerinin korunması gibi adımları içerir. Yani mavi ekonomi, hem doğaya hem insana yatırım yapar.
Bizim için artık mesele sadece ağları toplamak değil; denize, canlılara ve geleceğe olan sorumluluğumuzu hatırlamaktır.
Her yıl, tonlarca hayalet ağın geri dönüşüme kazandırılması, balıkçılık sektöründe farkındalık eğitimlerinin artması, genç denizcilerin bu konuda bilinçle yetiştirilmesi; aslında mavi ekonominin görünmeyen kahramanlarıdır.
Çünkü deniz, sadece seyrine dalınacak bir manzara değil…
Bir yaşam kaynağıdır.
Bir öğretmendir.
Bir aynadır.
Ve unutma…
Eğer kalbinle dinlersen, deniz sana da bir şey fısıldar:
“Beni korursan, seni yaşatırım.”
