Bu hikâyenin başrollerinde, toplumun kıyısında kalmış, suçla erken yaşta tanışmış iki isim yer alıyordu: Yiğit Bekçe ve Mehmet Karahasan. Yiğit Bekçe, Sakarya’da doğmuş, küçük yaşlardan itibaren hırsızlık ve uyuşturucu gibi suçlara bulaşmış, suça eğilimli bir profildi. Mehmet Karahasan ise Sakarya’nın Akyazı ilçesinden geliyordu ve onun da sicili pek temiz değildi. Her ikisi de aslında toplumun “öteki” olarak gördüğü, aile bağları zayıf ve gelecekten beklentisi olmayan karakterlerdi. Yiğit’in hayatı daha çok sokaklarda ve cezaevi koridorlarında şekillenmişken, Mehmet’in hayatı da benzer bir çıkmaz sokaktaydı.
Onları diğer suçlulardan ayıran en temel özellik, içlerinde biriktirdikleri kontrolsüz öfke ve hayata karşı duydukları derin nefretti. Bu iki adam, bir araya geldiklerinde birbirlerinin yıkıcı enerjisini besleyen birer suç makinesine dönüştüler. O dönem yapılan psikolojik analizlerde, her ikisinin de antisosyal kişilik bozukluğu sergilediği ve vicdani gelişimlerinin çocukluk döneminde aldığı ağır darbelerle sakatlandığı belirtilmişti.
Hayatları boyunca hiçbir zaman sistemin bir parçası olamayan bu iki isim, sonunda sistemi en vahşi şekilde reddetmeyi seçtiler ve Türkiye’nin en kanlı yolculuğuna çıkmak için gereken o karanlık motivasyonu birbirlerinde buldular.
ŞEYTANIN ANLAŞMASI: NASIL TANIŞTILAR VE KANLI YOLCULUK NASIL BAŞLADI?
İkilinin yolları, suç dünyasının doğal bir buluşma noktası olan Sakarya’da kesişti. Arkadaşlıkları, ortak bir “kaybeden” olma duygusu üzerine inşa edilmişti. O dönemde Yiğit Bekçe, kendisini terk eden eski eşine ve hayatın ona sunduğu zorluklara karşı büyük bir hırs içindeydi.
Mehmet Karahasan ise bu hırsı tetikleyecek olan suç ortağı oldu. Bir gün bir araya gelip konuşurken, sadece kaçmak değil, kaçarken arkalarında telafisi olmayan bir iz bırakmak istediklerine karar verdiler. Aslında planları, sadece bir yerden bir yere gitmek değil, toplumun kendilerine kapattığı kapıları silah zoruyla açmaktı. Aralarındaki bu tehlikeli dinamik, Mehmet’in planlamacı, Yiğit’in ise daha fevri ve infazcı rolünü üstlenmesiyle kemikleşti.
Beraber uyuşturucu aldıkları bir gecenin sonunda, yanlarına bir pompalı tüfek ve bolca mühimmat alarak yola çıkmaya karar verdiler. Bu karar, aslında bir nevi intihar saldırısı gibiydi; çünkü yakalanacaklarını biliyorlardı ama yakalanana kadar ne kadar can yakabileceklerini merak ediyorlardı. İlk cinayetlerini Bursa’da işlediklerinde artık geri dönüşü olmayan bir yola girdiklerini biliyorlardı ve bu kanlı “yol filmi” böylece start almış oldu.
52 SAATLİK DEHŞET: ŞEHİRLER, KURBANLAR VE KATLİAM ROTALARI
Bursa’da başlayan bu cinayet serisi, Türkiye’nin kalbine doğru uzanan bir dehşet rotasına dönüştü. İlk kurbanları bir kestane şekeri dükkânında çalışan masum bir gençti. Ardından İzmit üzerinden Sakarya’ya, oradan Ankara’ya ve İç Anadolu’nun derinliklerine doğru ilerlediler. Kurban profilleri tamamen tesadüfiydi; gece geç saatlerde açık bir benzinlikte çalışan bir pompacı, yol kenarında dinlenen bir kamyon şoförü veya sadece o an orada bulunan bir market çalışanı onların hedefi olabiliyordu.
Katillerin soğukkanlılığı o kadar uç noktadaydı ki, bazı kurbanlarını sadece birkaç kuruş para veya bir cep telefonu için tereddüt etmeden infaz ettiler. Örneğin, Ankara’da bir büfeciyi öldürdükten sonra kasadaki parayı alıp yollarına devam ettiler. Kırşehir ve Aksaray hatlarında ilerlerken, artık tüm Türkiye televizyon başında bu iki adamı konuşuyordu ama onlar sanki bir video oyunundaymış gibi durmaksızın hareket ediyorlardı.
Seçtikleri kurbanların ortak özelliği savunmasız ve gece vakti dışarıda çalışmak zorunda olan insanlar olmalarıydı. Her cinayet mahalli, ardında birer yıkılmış aile ve açıklanamaz bir vahşet bırakıyordu; katiller ise sadece bir sonraki şehre ulaşmak için direksiyon sallıyordu.
OTOBANIN HAYALETLERİ: NASIL BU KADAR UZUN SÜRE KAÇABİLDİLER?
Pek çok insanın merak ettiği en büyük soru, bu iki adamın nasıl olup da 7 şehri katedip 7 kişiyi öldürürken bu kadar saat yakalanmadan devam edebildikleriydi. Bu başarının (!) arkasında birkaç temel faktör vardı: Birincisi, o dönemde Türkiye’deki Plaka Tanıma Sistemleri (PTS) ve Mobese kameraları bugünkü kadar yaygın ve entegre değildi. İkincisi, sürekli araç değiştiriyorlardı. Birini öldürdüklerinde maktulün aracını gasp edip bir süre onunla gidiyor, sonra o aracı terk edip başka bir araç çalıyorlardı.
Bu, polis telsizlerinden geçen araç eşkallerinin sürekli eskimesine neden oluyordu. Üçüncüsü ise tamamen “rastgelelik” ilkesiyle hareket etmeleriydi. Herhangi bir varış noktaları veya bilinen bir tanıdıkları olmadığı için polis onların nereye gideceğini kestiremiyordu. Genellikle ana yolları değil, yan yolları ve tali yolları kullandılar. Ayrıca o dönemki emniyet birimleri arasındaki koordinasyon eksikliği, katillerin bir şehrin sınırından çıkıp diğerine girmesi arasında geçen süreyi avantaja çevirmelerini sağladı.
Katiller, uyuşturucu maddenin verdiği sahte cesaret ve uykusuzluğa dirençle birleşen bir “avcı” içgüdüsüyle hareket ediyorlardı ve bu durum onları 52 saat boyunca birer hayalet gibi yollarda tuttu.
SON DURAK MERSİN: KISKAÇ DARALIRKEN YAŞANANLAR VE HUKUKİ SONUÇ
Kaçışları, Mersin’in Erdemli ilçesine kadar sürdü. Polis ve jandarma, katillerin Güney’e doğru sarktığı bilgisini alınca tüm ana arterleri ve çıkışları tutmuştu. Bir ihbar ve titiz bir takip sonucunda, bindikleri son aracın Mersin girişinde görüldüğü tespit edildi. Jandarma barikatını aşamayacaklarını anlayan ikili, araçtan inip yaya olarak kaçmaya çalışsa da kısa sürede kıskıvrak yakalandılar.
Yakalandıklarında üzerlerinde hala suç aleti olan tüfek ve kurbanlardan çaldıkları eşyalar vardı. Mahkeme süreci başladığında soğukkanlılıklarını korumaya çalışmaları toplumsal infiali daha da artırdı. Yiğit Bekçe’nin mahkemedeki “Pişman değilim, kaderim böyleymiş” tarzındaki savunmaları hafızalara kazındı. Sonuçta, Türkiye’nin en hızlı sonuçlanan ancak en ağır cezalarının verildiği davalardan biri görüldü.
Her ikisi de defalarca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına çarptırıldı. Bugün hala yüksek güvenlikli cezaevlerinde cezalarını çekmekteler. Bu dava, Türkiye’de “seri katil” kavramının sadece filmlerde olmadığını, gerçek hayatta ne kadar yıkıcı olabileceğini gösteren en somut ve kanlı örnek olarak hukuk kitaplarına geçti.
TOPLUMSAL TRAVMA VE NEDEN TÜRKİYE BU KADAR SARSILDI?
Otoban katilleri vakasının Türkiye’de bu kadar büyük bir yankı uyandırmasının temel sebebi, sıradan vatandaşın “güvende olma” duygusunun kökten sarsılmış olmasıydı. İnsanlar evlerine giderken, benzin alırken veya yol kenarında dururken birilerinin gelip hiçbir sebep yokken kendilerini öldürebileceği gerçeğiyle ilk kez bu kadar çıplak bir şekilde yüzleştiler.
Bu olay, Türkiye’nin güvenlik paradigmasını da değiştirdi; şehirlerarası yolların denetimi, akaryakıt istasyonlarının güvenlik standartları ve emniyetin dijital takip sistemleri bu olaydan sonra hızla modernize edildi. Ayrıca bu vaka, sosyolojik bir tartışmayı da beraberinde getirdi: Toplumun dışladığı, eğitimden ve istihdamdan yoksun bıraktığı bireylerin nasıl birer canavara dönüşebileceği masaya yatırıldı.
Medyanın bu olayı “canlı yayında cinayet izler gibi” vermesi de eleştiri konusu oldu. Sonuç olarak, otoban katilleri sadece yollarda can almadılar; aynı zamanda toplumun huzurunu ve güvenlik algısını da bir süreliğine felç ettiler. Onların hikâyesi, bugün bile Türkiye’nin suç tarihinde en çok hatırlanan, en çok korkulan ve üzerinde en çok düşünülen karanlık sayfalardan biri olmaya devam ediyor.
