PARDON!!!
Sosyolog ve iletişim uzmanı Neslihan Karayılan, insanların toplum içinde yalnızlığını kaleme aldı.
İşte o yazı:
“Bütün kalabalıklar esir düşmüş kendine. Her sokak başı ölü bir insan sureti. Giderek tektipleşip azalıyor her şey. Tüm değer ve kavramlar birbirinin aynı. Sanırsın özgürlük üniforma giymiş.
Herşeyin kullanım süresi kısaldı. Marketen alınan bir cam kavanoz konserve gibi, tek kullanımlık, sezonluk dostluklar, ilişkiler, bizi var eden, bizi biz yapan herşey.
Tüm görüşmelerimizi, ”Bak! Mutlaka görüşelim” cümlesinin ardına saklar olduk.
Her şey gerçek olmayacak kadar güzel. Herkes bir öteki’ ne ulaşamayacak kadar yalnız.
Bir tek birbirimize çarptığımızda ” pardon” demek dışında.
Soğuk ve sade bir şekilde, duygudan ve histen mahrum;
Hangi acının atlasında kaybettik kendimizi? Kimi yok etmek adınaydı acizliğimiz? Dünyanın diğer ucunda ki acı benim değil miydi? Ben değil miydim orada ki sağır, dilsiz insan?
Ya niyedir bu serzeniş, niye parçalanıyor ruhumuz, bedenimiz niye tutuşuyor? Kendi ateşinde yanmaktan mı? Tüm bildiklerimizi unutuyoruz, ezberlediğimiz her şeyi.
Sanki bir ses yükseliyor, dil damak adına adanıyor kulaklarımıza, ”Herkes kendi gönlünün cennetini yaratır…”
