1942 yılında bir koruma görevlisi tarafından tesadüfen bulunan Roopkund Gölü, o günden beri “İskelet Gölü” olarak anılıyor. Yılın büyük bölümünde donmuş halde olan bu buzul gölü, suları çekildiğinde dehşet verici bir manzarayı gün yüzüne çıkarıyor: Suyun dibinde ve kıyılarda rastgele dağılmış, bazılarının üzerinde hâlâ et ve saç kalıntıları bulunan 300 ila 800 kişiye ait iskeletler.
BİLİMİN EZBERİNİ BOZAN DNA TESTLERİ
Uzun yıllar boyunca bu insanların bir salgın hastalık veya tek bir doğal afet sonucu öldüğü düşünüldü. Ancak yapılan son genetik araştırmalar, olayı tam bir “zaman yolculuğu” karmaşasına dönüştürdü. İskeletlerin bir kısmı MS 800 yılına aitken, diğer bir grubun tam 1000 yıl sonra, yani 1800’lerde öldüğü saptandı.
En sarsıcı bulgu ise genetik yapıydı. Ölenlerin bir kısmı yerel halktan oluşurken, büyük bir grubun genetik olarak günümüz Yunanistan ve Girit halkıyla (Akdeniz kökenli) eşleştiği ortaya çıktı. Antik bir Avrupa topluluğunun, dünyanın en yüksek zirvelerinden birinde ne aradığına dair hiçbir tarihi kayıt bulunmuyor.
GÖKTEN YAĞAN “ÖLÜM TOPLARI”
Yerel halk arasında nesillerdir anlatılan bir efsane, bilimsel bulgularla ilginç bir şekilde örtüşüyor. Efsaneye göre; bölgedeki bir tanrıça, kutsal alanını kirleten yabancılara öfkelenmiş ve üzerlerine “demir kadar sert taşlar” yağdırmıştı.
Arkeologların incelediği kafataslarında, herhangi bir silah yarası değil, yukarıdan gelen yuvarlak ve küt darbelerin izine rastlandı. Bu da iskeletlerin, kriket topu büyüklüğünde dev dolu tanelerine yakalanarak kaçacak hiçbir yer bulamadan hayatlarını kaybetmiş olabileceği ihtimalini güçlendiriyor.
CEVAPSIZ SORULAR
Neden farklı yüzyıllarda, farklı medeniyetlerden insanlar aynı ölümcül rotayı takip etti? Bu bir hac yolculuğu muydu, yoksa zirvede gizli bir geçit mi aranıyordu? Roopkund Gölü, her yıl biraz daha erirken, yeni iskeletlerle gizemini korumaya devam ediyor.
