Sosyolog ve iletişim uzmanı Neslihan Karayılan , Türkiye’de hüküm süren nefret kültürünü www.ilbaski.com için değerlendirdi.
Sosyolog Neslihan Karayılan, nefretin bilmemekten değil, zevk alındığı için körüklendiğini ifade etti.
İşte o değerlendirme:
“Eğer kötülük bir bilince sahip olsaydı ,ona tanıklık edenlerin yüzsüzlüğünden utanırdı.
Kimsenin keyfine kimsenin diyecek bir lafı olamaz. Herkes kendi meşrebince ölür. Ancak, birlikte yaşayabilmek için keyfi nefrete dayananların yasalarla durdurulması gerekir.
Birbirimizi kınamak yerine birlikte yaşamaya gölge eden bütün ehli keyiflerin zevklerini sınırlamak, yasalara ve demokrasiye sahip çıkmak daha doğru bir yol olabilir.
Nefret eden kişi yıkıcılığın, saldırganlığın, şiddetin yanlış olduğunu bilmediğinden ya da barışçıl bir dünyada yaşayamayacağı, hasta ya da beceriksiz olduğu için değil, zevk aldığı için nefret eder. Nefretle zevklenen insanlar hemen her zaman nefret edecek yeni bir nesne bulur.
Nefret, nefret edene keyif verir.
Yani mevzu eğitim, bilgi ya da beceriksizlikle ilgili değildir.
Hele hele cahillikle hiç ilgilisi yoktur. Sevememek başka, bilmemek başka bir şeydir. Neticede her insan kendi cahilliğinin cahilidir.
Çünkü cehalet koşulların oluşturduğu bir vaka değil, bir tercih meselesidir.
Cehalet bir direnme biçimidir. ”Gerçek” olanın dayanılmaz ağırlığına karşı dimdik ayakta durma biçimi. Huzurlu olabilmek adına bilemediklerinin ötesinde bildiklerini ”daha çok bilme”, “daha çok kullanma” biçimi.
Oysa, insan kuşku duymaya kendinden başlamalı. Her şeyi bildiğini düşünerek karizmatik olmaya çalışan insan yavrusu bir şeyi bilmediğini düşünemedi hiç! İnsanın bilmediğini bildiğinde daha karizmatik olabileceğini.
Sahi ne diyorduk, “cehaletimize ödül verilseydi çoktan köşeyi dönmüştük.”
Belki de hep bu yüzden fakir kaldık…”
